کاشیکاری هفتصد ساله ی نیشابور

کاشیکاری، اندازه: 106 در 61.6 سانتی متر، قدمت: اواخر سده ی سیزدهم یا اوایل سده ی چهاردهم میلادی، منطقه ی جغرافیایی: نیشابور، محل نگهداری: موزه ی متروپولیتن

دروازه قرآن - شیراز - استان فارس

دروازه قرآن - شیراز - استان فارس

دروازه قرآن یکی از دروازه‌های به جای مانده از دوره‌های قدیم در شیراز است که امروزه به عنوان یکی از آثار تاریخی این شهر به حساب می‌آید.

دروازه قرآن در شمال شرقی شهر شیراز در تنگ الله اکبر میان کوه چهل مقام و کوه باباکوهی قرار دارد و در واقع در خروجی شیراز بسمت شهر مرودشت واقع شده‌است.

دروازه قران آرامگاه خواجوی کرمان کمال الدین ابوالعطا محمد بند علی بن محمود کرمانی متخلص به خواجه شارع در پانزدهم شوال سال 967 هجری قمری متولد کرمان می باشد . وی در جوانی به کسب علوم متداول آن زمان و دریافتن رموزی شاعری در زادگاه خود مشغول شد . مقبره خواجه جانب غربی دروازه قران یعنی سمت راست آن به مسافت کمی بالاتر از دروازه قران در دامان کوه محوطه با صفایی است که درختان و حوض آبی قرار داردو قبر خواجو کرمانی شاعر و عارف زمان سلطان ابوسعید فرزند اولجایتو که نامش محمود بوده و به سال 753 هجری در گذشته است در آنجا واقع است . 

این دروازه در ابتدا در زمان عضدالدوله دیلمی ساخته شد و قرآنی در آن جای داده شد تا مسافران با گذر از زیر آن متبرک شوند . در دوره زندیه کریم خان زند این دروازه را بازسازی کرد و اتاقی به بالای آن افزود و دو جلد قرآن بزرگ نفیس ، به خط سلطان ابراهیم بن شاهرخ تیموری ، در اتاقک بالای آن جای داد . این قرآن‌ها ، که به «قرآن هفده من» معروف‌اند ، اکنون از دروازه قرآن به موزه پارس انتقال یافته‌اند . دروازه قرآن در دوره قاجاریه به علت وقوع چندین زلزله دچار صدمات زیادی شد که محمد زکی خان نوری آنرا تعمیر نمود . این بنا در گذشته طاق قران نیز نامیده  شده‌است . روزهای اول هرماه مردم از شهر خارج شده و از زیر این طاق عبور می‌کرده‌اند . درسال ۱۳۱۵ این بنا به دستور رضاخان ، تخریب شد . دروازه قرآن در سال ۱۳۲۸ شمسی با همت یکی از بازرگانان شیراز به نام حاج حسین ایگار معروف به اعتماد التجار ، با فاصله کمی از دروازه کهن ساخته شد . دروازه جدید در اندازه بزرگ تر ، شامل دهانه قوس تیزه دار و دو ورودی کوچک بر روی جرزهای دو طرف و اطاق مستطیل شکلی بر فراز آن برای گذاشتن قرآن ساخته شد . در این بنا ، آیاتی از قرآن را به خط ثلث و نسخ دور تا دور در دروازه قرآن نگاشته‌اند ؛ در پیشانی شمالی این طاق آیه: «انّ هذا القران یهدی للتی هی اقوم» . (سوره اسراء، آیه ۹) و بر پیشانی جنوبی و سمت شهر شیراز آیه: «قل لئن اجتمعت الانس و الجنّ علی...» . (سوره اسراء ، آیه ۸۸) و در گوشه غربی طاق آیه: «انّا نحن نزّلنا الذّکر» و ادامه آیه در گوشه شرقی : «و انّا له لحافظون» (سوره حجر، آیه ۹) نوشته شده‌است .
در بالای دروازه دو نسخه قرآن دستنویس به خط ثلث عالی منسوب به ابراهیم سلطان فرزند شاهرخ تیموری قرار داشت . در سال ۱۳۱۶ هجری شمسی دو قرآن خطی موجود در آن به موزه پارس انتقال یافت که همچنان در این موزه نگهداری می‌شوند .

سراب گیان - نهاوند - استان همدان

سراب گیان - نهاوند - استان همدان

سراب گیان نام چشمه ای پر آب در نزدیکی نهاوند است که به یکی از زیباترین تفرجگاههای استان همدان تبدیل شده است.واژه گیان واژه ای کردی و به معنای جان است.آب سراب از چشمه ای زیر کوه بیرون میاید و آبشار زیبایی نیز دارد.
سراب گیان در فاصله 20 کیلومتری شهر نهاوند قرار گرفته است.از میدان عارف شهر نهاوند وارد جاده دهنو شوید و پس از طی 15 کیلومتر و گذشتن از دهنو و حسین آباد به شهر گیان میرسید البته از کنار شهر گیان مسیر را ادامه میدهید و پس از طی 5 کیلومتر دیگر به سراب گیان میرسید.کل مسیر 20 کیلومتری آسفالت بوده و 5 کیلومتر آخر طبیعت زیبا و سبزی دارد.
جاده سراب گیان جاده زیبایی است،وقتی از کنار گیان وارد جاده میشوید طبیعت تماما سبز میشود.بعضی از مسافران همین جاده را برای اقامت و استفاده از طبیعت آن انتخاب میکنند.درختان دوطرف جاده به نحوی است که بیننده را به یاد جاده های سرسبز و پیچ در پیچ گیلان و مازندران می اندازد.

خانه های صخره ای کندوان - اسکو -استان آذربایجان شرقی

خانه های صخره ای کندوان - اسکو -استان آذربایجان شرقی

روستای کندوان در استان آذربایجان شرقی، در 62 کیلومتری تبریز و در دهستان سهند بخش مرکزی شهرستان اسکو واقع شده است. روستای کندوان به همراه یکاپادوکیای ترکیه و داکوتای آمریکا سه روستای صخره ای جهانند اما ویژگی منحصر بفرد کندوان اینست که این روستا تنها روستای صخره ای جهان است که هنور مردم در آن ساکنند و زندگی در آن جریان دارد.

در نظر اولی که به روستای کندوان انداخته می شود یک سری مخروطهای نوک تیز دیده می شود که در سطوح غیر منظم آنها سوراخهایی وجود دارد. این مخروطها، در کنار هم بطور متراکم یا جداجدا ناگهان از دامن کوهی بلند سر برآورده و در سراشیبی تند کوه به صورت پله پله بالا رفته اند. بنای خانه های کندوان از نوع معماری صخره ای است و به قرن هفتم هجری و در بعضی موارد حتی به دوره های قبل از اسلام نیز برمی گردد. این روستا نمونه ای از ابتدایی ترین نوع زندگی بشر و همزیستی او با طبیعت به شمار می رود.

واژه کندوان از لفظ ؛کندو؛ میاید که به نوع معماری خانه های روستا برمیگردد. این خانه های کله قندی همچون سلولهای کندو زنبور عسل ساخته شده اند. البته فرم اولیه آنها به صورت طبیعی و بر اثر فوران آتشفشانهای کوه سهند ایجاد شده که این گدازه ها بر اثر قرنها برروی هم سرد و سخت و کله قندی شده اند. وجود چشمه های زیبای آب معدنی برای بیماران کلیوی و آرامش و سکوت کوهستان به اضافه هوای بسیار پاک ٬گردشگران بسیاری را سالانه به سوی این محل میکشاند. مراتع سرسبز عشایری فضای مناسبی را برای پرورش زنبور عسل و کشت گیاهان دارویی فراهم کرده که همین یک نوع محل درامدی برای روستاییان محسوب میشود.همچنین صنایع دستی مانند بافت گلیم و جاجیم و شالهای رنگین و زیبا نیز یکی دیگر از اشتغالات زنان کندوان محسوب میشود.

در تاریخ منطقه کندوان، این گونه نقل شده که نخستین کسانی که به کندوان پا گذاشته اند، ساکنان روستایی به نام حیله ور که در 2 کیلومتری غرب کندوان قرار داشته، بوده اند که در قرن هفتم هجری برای در امان ماندن از حمله مغول ها به دشتی در مقابل کندوان فعلی مهاجرت کرده اند و در طول مدت زمانی به تدریج درون کران ها را حفاری کرده و پناهگاهی امن برای خود ساخته اند.

روستای کندوان دارای مسجد، حمام، مدرسه و آسیا می باشد و کران مسجد یکی از بزرگ ترین کران های روستا را تشکیل داده است.

داخل خانه ها کوچک و ساده اما تمیز است. هر کدام به فراخور صاحبش چند اطاق کوچک دارد که با طاقچه و پرده و چند پشتی تزیین گشته است. خانه ها عموما چند طبقه هستند طبقه اول برای آغل حیوانان تعبیه شده و طبقه بعدی برای سکونت آماده میشود. خانه ها مانند روستاهای دیگر تپه ای٬ به صورت پله کانی هستند و کوچه های باریک با شیب تند آنها را به هم متصل میکند. ویژگی سکونت در دل سنگها این است که در تابستان خنک و در زمستان تا حدودی گرم میماند.البته روستای کندوان زمستان سرد و طولانی دارد به طوریکه فصل توریستی آن تنها از بهار شروع شده و تا اوایل پاییز ادامه میابد.

دره نی گاه - دورود - استان لرستان

دره نی گاه - دورود - استان لرستان

در امتداد دریاچه گهر، رودخانه اى به نام سفید آب جریان داره که پس از طى چند کیلومتر وارد یک درهٔ نیمه صخره اى با عرض تقربى ۵۰۰ متر مى شه. این تنگه باریک که رود سفید آب در قعر آن جارى است داراى دیواره هاى صخره اى بلندى است که فقط پیاده مى شه در آن راهپیمایى کرد.
در امتداد رودخانه انواع درختان میوه اى خودرو همچون گردو، انجیر، سیب، بادام، توت و... روییده . این دره صخره اى به دره نی گاه معروفه و همراه با منطقه عمومى اشترانکوه و دریاچه گهر از سوى سازمان حفاظت محیط زیست به عنوان منطقه حفاظت شده حیات وحش اعلام شده. در امتداد تنگه تاپله به دریاچه گهر می رسیم که بعد از دریاچه تنگ نی گا بزرگ شروع می شه که تا بنار پنبه کار ادامه پیدا می کنه. علت بزرگ نامیدن آن وسعت پهنای این قسمت از تنگه است. در شمال نی گا بزرگ اشترانکوه قرار داره.
نی گاه کوچک نیز چون عرض از نی گا بزرگ بسیار کمتر است به این نام شهرت یافته. این تنگ از بنارپنبه کار شروع می شه و تا روستای «تی» ادامه داره.